Zarzut posiadania narkotyków jest jednym z najczęściej stawianych zarzutów. Wynika to z tego, że organy ścigania dowiadują się o posiadaniu narkotyków przy okazji kontroli, zatrzymania lub przeszukania, związanych z innym zdarzeniem.
W takich sprawach warto pamiętać, że sama obecność zakazanej substancji nie rozstrzyga sprawy.
Organy ścigania muszą ustalić kto posiadał zabezpieczoną substancję, z jakim środkiem mają do czynienia, jakie jest stężenie substancji niedozwolonych oraz jakie było przeznaczenie zakazanych środków.
Dlatego nie istnieje jedna linia obrony właściwa dla każdego zarzutu z art. 62 u.p.n. Czasem obrona kwestionuje samo posiadanie. Czasem spór dotyczy znacznej ilości albo właściwej kwalifikacji prawnej.
Przede wszystkim trzeba pamiętać, że pierwsze wyjaśnienia potrafią wyznaczyć kierunek całego postępowania. Dlatego warto podjąć ją po konsultacji z obrońcą.
Spis treści
- Co grozi za posiadanie narkotyków?
- Kiedy prokurator może zarzucić posiadanie znacznej ilości narkotyków?
- Czym jest wypadek mniejszej wagi z art. 62 ust. 3 u.p.n.?
- Kiedy można umorzyć sprawę na podstawie art. 62a u.p.n.?
- Czy sprawę z art. 62 u.p.n. można warunkowo umorzyć?
- Czy podjęcie leczenia może wpłynąć na postępowanie?
- Dlaczego pomoc adwokata ma znaczenie już na początku sprawy?
- Honorarium adwokackie w sprawie o posiadanie narkotyków
- Adwokat Kluczbork. Obrona w sprawach o posiadanie narkotyków
Co grozi za posiadanie narkotyków?
Odpowiedzialność za posiadanie środków odurzających lub substancji psychotropowych reguluje art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Przepis wyróżnia trzy postacie tego przestępstwa.
Art. 62 ust. 1 u.p.n.
Typ podstawowy obejmuje posiadanie narkotyków wbrew przepisom ustawy. Grozi za to kara pozbawienia wolności do 3 lat.
Art. 62 ust. 2 u.p.n.
Jeżeli sprawa dotyczy znacznej ilości narkotyków, zagrożenie wynosi od roku do 10 lat pozbawienia wolności. To typ kwalifikowany, który może wywołać znacznie poważniejsze skutki procesowe.
Art. 62 ust. 3 u.p.n.
Wypadek mniejszej wagi zagrożony jest grzywną, ograniczeniem wolności albo pozbawieniem wolności do roku. Nie oznacza to jednak, że czyn przestaje być przestępstwem.
Skazanie na podstawie art. 62 ust. 3 u.p.n. nadal jest wyrokiem skazującym. Korzystniejsza kwalifikacja otwiera jednak szersze możliwości zakończenia sprawy i ograniczenia jej skutków.
Niezależnie od kwalifikacji prawnej, w razie wyroku skazującego lub warunkowo umarzającego postępowanie sąd orzeka przepadek zabezpieczonej substancji. Przy skazaniu z art. 62 ust. 1 lub 2 u.p.n. sąd orzeka także świadczenie pieniężne. Jego wysokość wynosi od 1000 do 60 000 złotych.
Kiedy prokurator może zarzucić posiadanie znacznej ilości narkotyków?
Ustawa nie wskazuje sztywnej granicy wyrażonej w gramach. Ta sama masa może mieć inne znaczenie zależnie od rodzaju środka, jego właściwości oraz stężenia substancji czynnej.
W praktyce sąd stosuje kryterium ilościowo-jakościowe. Ocenia rodzaj narkotyku, jego masę oraz liczbę porcji zdolnych wywołać efekt psychoaktywny.
W orzecznictwie przyjmuje się, że ilość pozwalająca na jednorazowe odurzenie co najmniej kilkudziesięciu osób może zostać uznana za znaczną. Spełnienie tego kryterium nie powinno jednak automatycznie kończyć oceny.
Znaczenie może mieć również cel posiadania narkotyków oraz stopień uzależnienia sprawcy. Osoba poważnie uzależniona może wykazywać znacznie większą tolerancję na substancję niż użytkownik okazjonalny. Do wywołania efektu odurzenia może więc potrzebować większej dawki.
Nie oznacza to, że uzależnienie automatycznie wyklucza zarzut z art. 62 ust. 2 u.p.n. Jest jednak okolicznością, którą należy rozważyć razem z rodzajem środka, jego ilością, stężeniem oraz przeznaczeniem.
Dlatego obrona nie powinna ograniczać się do analizy samej masy zabezpieczonych narkotyków. Powinna także zweryfikować sposób ustalenia liczby porcji oraz kryteria przyjęte przez biegłego. Jeżeli podejrzany jest osobą uzależnioną, znaczenie mogą mieć również dokumentacja leczenia, historia terapii i inne dowody potwierdzające rzeczywisty charakter problemu.
Weryfikacja rodzaju i ilości substancji
Wstępny test wykonany podczas interwencji ma zazwyczaj charakter orientacyjny. Daje organom ścigania podstawę do podejrzenia, że zabezpieczono substancję zakazaną. Decydujące znaczenie ma jednak badanie laboratoryjne.
Badanie powinno określić rodzaj zabezpieczonej substancji oraz jej masę netto. W zależności od charakteru sprawy znaczenie może mieć także stężenie substancji czynnej i liczba możliwych do uzyskania porcji dilerskich.
Obrońca powinien dokładnie przeanalizować opinię biegłego, zastosowaną metodę badawczą oraz sposób opisania próbek. Ważne jest również ustalenie, czy zbadany materiał odpowiada substancjom zabezpieczonym podczas przeszukania albo kontroli.
Opinia biegłego, podobnie jak każdy inny dowód, może zawierać braki, niejasności albo wewnętrzne sprzeczności. Może również nie odpowiadać na wszystkie pytania istotne dla kwalifikacji prawnej. W takiej sytuacji obrona może domagać się uzupełnienia opinii albo przesłuchania biegłego.
Zwrócenie uwagi na nieprawidłowości na właściwym etapie może wpłynąć na kwalifikację czynu. W niektórych sprawach ma również znaczenie dla samej odpowiedzialności podejrzanego.
Przeznaczenie narkotyków. Własny użytek czy dalsza dystrybucja?
Posiadanie narkotyków na własny użytek również stanowi przestępstwo z art. 62 u.p.n. Samo takie przeznaczenie nie prowadzi więc do uniewinnienia. Cel posiadania ma jednak duże znaczenie dla dalszego kierunku postępowania. Może wpływać na ocenę znacznej ilości, przyjęcie wypadku mniejszej wagi oraz zastosowanie art. 62a u.p.n.
Przeznaczenie substancji pozwala również odróżnić posiadanie od przestępstw związanych z udzielaniem narkotyków albo udziałem w ich obrocie. Błędna ocena tej kwestii może prowadzić do przedstawienia znacznie poważniejszych zarzutów.
Organy ścigania analizują między innymi sposób przechowywania substancji, zabezpieczoną gotówkę, wagi, treść wiadomości oraz dane znajdujące się w telefonie.
Żadna z tych okoliczności nie powinna być oceniana w oderwaniu od pozostałego materiału. Samo znalezienie wagi albo kilku opakowań nie zawsze dowodzi zamiaru sprzedaży. Z drugiej strony zapewnienie podejrzanego o własnym użytku nie wystarczy, jeżeli przeczą mu pozostałe dowody.
Rola obrońcy polega na sprawdzeniu, czy wnioski organu rzeczywiście wynikają z materiału dowodowego. W sprawach narkotykowych granica między posiadaniem, udzielaniem i udziałem w obrocie może zasadniczo zmienić zakres odpowiedzialności karnej.
Czym jest wypadek mniejszej wagi z art. 62 ust. 3 u.p.n.?
Wypadek mniejszej wagi dotyczy czynu, którego okoliczności wyraźnie obniżają jego ciężar gatunkowy. Sąd nie ocenia wyłącznie masy narkotyku. Bierze pod uwagę także jego rodzaj, przeznaczenie oraz sposób i okoliczności posiadania.
Niewielka ilość może przemawiać za łagodniejszą kwalifikacją, ale sama jej nie gwarantuje. Dlatego nawet jedna porcja narkotyku nie zawsze prowadzi do zastosowania art. 62 ust. 3 u.p.n.
Przyjęcie przez organy ścigania lub sąd wypadku mniejszej wagi może wyraźnie wpłynąć na zagrożenie karą. Daje również większy wachlarz możliwości zakończenia postępowania.
Rola obrońcy polega na wyodrębnieniu okoliczności, które rzeczywiście zmniejszają wagę czynu. Następnie trzeba je właściwie udokumentować i przedstawić organowi.
Kiedy można umorzyć sprawę na podstawie art. 62a u.p.n.?
Art. 62a u.p.n. pozwala umorzyć postępowanie dotyczące czynu z art. 62 ust. 1 lub 3. Przepis nie obejmuje posiadania znacznej ilości z art. 62 ust. 2 u.p.n.
Do zastosowania art. 62a potrzebne są łącznie trzy elementy. Do zastosowania art. 62a potrzebne są łącznie trzy elementy. Sprawa musi dotyczyć nieznacznej ilości narkotyku przeznaczonego na własny użytek sprawcy. Ponadto wymierzenie kary powinno być niecelowe ze względu na okoliczności czynu i stopień jego społecznej szkodliwości.
Umorzenie na podstawie art. 62a nie jest skazaniem. Organy ścigania mogą zastosować ten przepis już na etapie postępowania przygotowawczego. Najczęściej jednak do zastosowania art. 62a u.p.n. dochodzi przed sądem, po przedstawieniu spójnej z materiałem dowodowym argumentacji na temat zasadności zakończenia postępowania karnego w ten sposób.
Czy sprawę z art. 62 u.p.n. można warunkowo umorzyć?
Warunkowe umorzenie może znaleźć zastosowanie przy art. 62 ust. 1 lub 3 u.p.n. Nie stosuje się go do art. 62 ust. 2, ponieważ ten czyn jest zagrożony karą do 10 lat pozbawienia wolności.
Sąd może warunkowo umorzyć postępowanie, gdy wina i społeczna szkodliwość nie są znaczne. Okoliczności czynu nie mogą budzić wątpliwości. Sprawca nie może być wcześniej karany za przestępstwo umyślne, a jego sytuacja musi uzasadniać pozytywną prognozę kryminologiczną. W przypadku warunkowego umorzenia zachowuje się status osoby niekaranej, co może mieć wpływ na życie prywatne i zawodowe.
Warunkowe umorzenie bywa dobrym rozwiązaniem wtedy, gdy stan faktyczny sprawy jest jasny, ale nie ma podstaw do zastosowania art. 62a.
Czy podjęcie leczenia może wpłynąć na postępowanie?
W sprawach osoby uzależnionej albo używającej substancji w sposób szkodliwy znaczenie może mieć art. 72 u.p.n. Dotyczy to przestępstw związanych z używaniem narkotyków, zagrożonych karą do 5 lat pozbawienia wolności.
Prokurator może zawiesić postępowanie na czas leczenia, rehabilitacji lub udziału w programie edukacyjno-profilaktycznym. Po zakończeniu programu ocenia jego wyniki. Następnie może dalej prowadzić sprawę albo wystąpić do sądu o warunkowe umorzenie sprawy.
Podjęcie terapii nie powinno być działaniem pozornym, obliczonym wyłącznie na proces. Musi odpowiadać rzeczywistym potrzebom podejrzanego. Jeżeli problem istnieje, właściwie dobrane leczenie może mieć znaczenie zdrowotne i procesowe.
Dlaczego pomoc adwokata ma znaczenie już na początku sprawy?
W sprawie o posiadanie narkotyków decyzje zapadają szybko. Policja dokonuje przeszukania, zatrzymuje telefon i przesłuchuje uczestników zdarzenia. Następnie prokurator ustala kwalifikację prawną czynu oraz ocenia potrzebę zastosowania środków zapobiegawczych.
Obrońca może pomóc już przed pierwszym przesłuchaniem. Wyjaśnia prawa podejrzanego i ocenia, czy składanie wyjaśnień może być korzystne procesowo. Po uzyskaniu dostępu do materiału analizuje także:
- legalność i przebieg czynności procesowych,
- protokoły zatrzymania rzeczy i przeszukania,
- opinię laboratorium oraz sposób określenia ilości środku odurzającego,
- pozostałe dowody zgromadzone w sprawie,
- istnienie podstaw zastosowania art. 62 ust. 2 lub 3 u.p.n.,
- istnienie przesłanek umorzenia z art. 62a u.p.n.,
- możliwość warunkowego umorzenia albo innego łagodnego zakończenia sprawy.
Honorarium adwokackie w sprawie o posiadanie narkotyków
Koszt pomocy prawnej zależy od etapu postępowania, rodzaju zarzutu oraz zakresu potrzebnych czynności. Innego nakładu pracy wymaga sprawa o nieskomplikowanym stanie faktycznym, ukierunkowana na ograniczenie konsekwencji prawnych. Znacznie bardziej pracochłonna może być sprawa z obszernym materiałem dowodowym, w której klient kwestionuje zarzut i dąży do uniewinnienia.
Pomoc może obejmować konsultację, przygotowanie do przesłuchania albo udział obrońcy w konkretnej czynności. Klient może również powierzyć Kancelarii prowadzenie obrony w całym postępowaniu przygotowawczym i sądowym.
Na wysokość honorarium wpływa również pilność sprawy. Szczególnego zaangażowania wymagają sytuacje związane z zatrzymaniem klienta albo ryzykiem tymczasowego aresztowania. Kancelaria musi wtedy wygospodarować czas i środki na natychmiastowe zajęcie się nową sprawą. Zazwyczaj konieczna jest wtedy praca poza zwykłymi godzinami funkcjonowania Kancelarii albo natychmiastowy dojazd do jednostki Policji, prokuratury lub sądu.
Zakres pomocy oraz sposób rozliczenia są ustalane po wstępnej analizie sprawy. Honorarium może obejmować konkretną czynność, określony etap postępowania albo kompleksowe prowadzenie obrony. Dzięki temu klient od początku wie, jakie działania obejmuje uzgodniona kwota oraz które czynności mogą wymagać odrębnego rozliczenia. Podstawowe informacje na temat honorarium zawiera także dostępny na stronie cennik Kancelarii.
Adwokat Kluczbork. Obrona w sprawach o posiadanie narkotyków
Kancelaria Adwokacka adw. Piotra Krupińskiego w Kluczborku prowadzi obronę w sprawach dotyczących posiadania narkotyków. Pomoc obejmuje postępowanie przed Policją, prokuratorem oraz sądem.
Ponadto Kancelaria analizuje sprawy z art. 62 ust. 1, 2 i 3 u.p.n. Pomoc może dotyczyć także umorzenia z art. 62a, warunkowego umorzenia oraz zarzutów związanych z udzielaniem lub obrotem narkotykami.
Jeżeli zostałeś zatrzymany, wezwany na przesłuchanie albo czekasz na wynik badania zabezpieczonej substancji, warto skontaktować się z obrońcą możliwie szybko.
Kancelaria prowadzi sprawy karne w Kluczborku oraz przed organami w innych miejscowościach, w tym w Opolu, Oleśnie i Namysłowie.
Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. W indywidualnej sprawie zawsze warto skonsultować się z adwokatem.
adw. Piotr Krupiński
